Jeśli możliwym byłoby zatrzymać kogoś w jednej pozie, która oddawałaby charakter danej osoby, ją zatrzymałbym w uśmiechu. Jej sklep mieścił się na rogu ulicy Zielonego Jeziora. Sprzedawano tam wszystko – od warzyw i jogurtów po szampony i karalusze trutki. Był to typowy tajwański interes rodzinny. „Uśmiechnięta” siedziała za ladą rano, popołudniami zmieniała ją siostra, a w weekendy córka siostry. Organizacją, rachunkami i dostawą towaru zajmował się natomiast siostry mąż.
Dziwne jak powykręcane mogły być kombinacje ludzkich genów i losów, czyniąc z niewiele różniącego się siebie wiekiem rodzeństwa tak różne osoby.„Uśmiechnięta” była zawsze radosna i witała każdego klienta szerokim, spontanicznym uśmiechem. Była kobietą już niemłodą, wysoką i jak na tajwańskie standardy postawną. Wychowywała samotnie nastoletniego syna, mąż jej umarł dobrych kilka lat temu. Wypełniała sobie sklepowe godziny, czytając katechizmy buddyjskie, od których bezkonfliktowo odrywała się zawsze po wtargnięciu gości. Za jej sprawą oświetlony bladymi jarzeniówkami sklep nabierał życia. Często wchodziłem do niej tylko po to, aby poprawić sobie humor i naładować się promieniującą od niej energią. W tym samym celu wpadali do niej zresztą wszyscy z okolicy. Często częstowała ich herbatą, śmiali się, opowiadali, a ona uważnie słuchała, potakując ze zrozumieniem głową. Jej energia nie była przy tym męcząca, co często charakterystyczne jest dla osób z nadmiernymi jej pokładami, ale promieniująca z wewnątrz – ciepła i nienapastliwa. Trudno powiedzieć skąd to w sobie miała. Takiej radości nie można się było raczej wyuczyć, ale trzeba było się z nią urodzić, a potem latami szlifować, by w końcu osiągnąć w niej mistrzostwo.
Zobacz także:
